حسن لرزید که : صاحب نظری پیدا شد

فطرت آشفت که : از خاک جهان مجبور

                   خود گری ، خود شکنی ، خود نگری پیدا شد

آرزو بی خبر از خویش به آغوش حیات

                   چشم وا کرد جهان دگری پیدا شد

زندگی گفت که : در خاک تپیدم همه عمر

                   تا از گنبد دیرینه دری پیدا شد ...

                      عشق یعنی   یاد یک رویای نرم

                      عشق یعنی  یک بیابان خاطره

                      عشق یعنی  چهار دیوار بدون پنجر

                      عشق یعنی   تا ابد بی سرنوشت

                      عشق یعنی   آخر خط بهشت

                      عشق یعنی  گم شدن در لحظه ها

                      عشق یعنی   آبی بی انتها

                      عشق یعنی  یک سوال بی جواب

                      عشق یعنی   راه رفتن توی خواب

ای سرا پا همه خوبی ،

تک و تنها به تو می اندیشم .

همه وقت ، همه جا

من به هر حال که باشم به تو می اندیشم ،

تو بدان این را ، تنها تو بدان .

تو بیا

تو بمان با من تنها تو بمان .

جای مهتاب به تاریکی شب ها تو بتاب

من فدای تو ، به جای همه گل ها تو بخند .

ای روشنایی سحر ، ای آفتاب پاک ،

ای مرز جاودانه نیکی ،

من با امید وصل تو شب را شکسته ام

من در هوای عشق تو از شب گذشته ام

بهر تو دست و پا زده ام در شکنج راه

سوی تو بال و پر زده ام در ملال شب

          - سر تا پا مست -

    رودم ، به هزار قصه ، می برد ز دست

                    چون قصۀ درد خویش با او گفتم

                         لرزید و رمید و رفت و نالید و شکست !

اگر بلبلان آگاه بودند که من چقدر غمگین و بیمارم برای تسکین دردم نغمه های نشاط انگیز می سرودند .

اگر بر فراز آسمان ستارگان طلایی از درد من خبر داشتند فرود می آمدند و مرا دلداری می دادند .

افسوس که هیچ یک از اینان مرا نمی فهمند ، تنها او از آن خبر دارد همانکه دلم دردمند اوست .

پیش از این گلهای سرخ و شقایقها و کبوتران و خورشید را به نهایت دوست می داشتم . اما اکنون از اینها همه دل بر داشته ام و تنها تو رو دوست می دارم ، ای سرچشمه ی عشق که در عین حال گل و شقایش و خورشید منی تنها تو را دوست دارم.

روزگاری در سراسر آسمان زندگی من تنها ستاری یک عشق می درخشید تنها عشق تو در دلم جای داشت و در آن هنگام گاه گاه که به آینده می اندیشیدم و افول معشوق خود را به نظر می آوردم دلم آتش می گرفت و بی اختیار می گفتم : اگر روزی مرا ترک کند چه خواهم کرد ؟ با تنهایی چگونه زندگی کنم ؟

این اندیشه روز و شب مرا رنج می داد تا این که روزی چند تا فرشته پر پر زنان از افق سینه ی من ماهی تابنده را بالا آوردند و در کنار ستاره ی نخستین قراردادند . پرسیدم این چیست ؟ گفتند : (( اختر مهر خداست که در دل تو طلوع کرده ، به هوش باش که این عشق ، عشقی ابدیست )) .

آنوقت من نفسی راحت کشیدم و جراتی به خود دادم و زیر لب گفتم: (( حالا اگر روزی ستاره ام غروب کند ماه دارم . ماه تابان من مرا از تاریکیها و ناامیدی ها و سختیها نجات خواهد داد )) ...

حالا دیگه نگران از دست دادن تو نیستم چون خدا روهم دارم .....